آسیب های شنیداری در کودکان می تواند منجر به:

1. تاخیر در رشد مهارت ههای گفتار و زبان
2. مشکلات یادگیری در دوران مدرسه
3. احساس بد دربتره خود در موقعیت های ارتباطی
4. مشکل در دوست یابی

حیطه های اصلی آسیب گفتار و زبان ناشی از کم شنوایی عبارتند از:

• کلمات: کودکان با آسیب های شنیداری به سرعت کودکان طبیعی کلمات را یاد نمیگیرند.

1. کلمات عینی :این کودکان کلمات عینی همچون توپ، بپر،پنج، قرمز را یاد می گیرند اما در یادگیری و استفاده از کلمات انتزاعی همچون خجالتی ، برابر،قبل با مشکل روبه رو هستند. به علاوه ضمایر انتهای کلمات مثل ماشین(م) و ضمایر اشاره همچون این، آن در ابتدای جمله با مشکل روبه رو هستند.
2. کلمات ساده و تک معنایی : در درک و کاربرد کلماتی که چند معنی دارند مثل (شیر:شیر خوراکی،شیر حیوان وحشی) با مشکل روبه رو هستند.
3. با گذشت زمان اگر خدمات توانبخشی دریافت نکنند، نسبت به همسن و سالان خود بسیار عقب میافتند.

• جملات: این کودکان در درک و کاربرد جملات با نقایصی همراه هستند.

1. کوتاهی و سادگی جملات: کودکان کم شنوا نسبت به کودکان طبیعی جملات کوتاه تر و ساده تر را درک می کنند و همچنین از جملات ساده و کوتاه برای برقراری ارتباط استفاده می کنند.

جمله ساده و کوتاه: من دارم کفش می پوشم.میخوام پایین بازی کنم.(دو جمله ساده)

جمله پیچیده: من دارم کفش میپوشم تا برم پایین بازی کنم.(یک جمله پیچیده)

2.جملات ناقص: به دلیل نشنیدن ضمایر و گاها افعال کمکی آخر چملات ، غالبا افعالشان ناقص و بدون ضمیر هستند. همچنین علامت جمع و حروف ربط و اضافه را هم در جملاتشان به کار نمی برد.

• گفتار: به دلیل نشنیدن درست صداها ، وضوح گفتار در این کودکان ، پایین بوده و دیگر افراد گفتارشان را متوجه نمی شوند.

1. صداهای بی واک: این صداها شامل/ف،س،ش،ک،ت/ هستند که به دلیل فرکانس پایین به سختی برای کودکان قابل شنیدن هستند. کودکان کم شنوا این صداها را در خزانه آوایی خود ندارند و برای درک و کاربرد آن ها باید آموزش ببیند.
2. صدای خود را نمی شنوند: این کودکان به دلیل نشنیدن صدای خود، خیلی بلند یا خیلی آروم صحبت می کنند. غالبا صدای آن ها زیر است که از نظر اطرافیان عجیب به نظر می آید.

• موفقیت مدرسه: مشکلات مدرسه از بارز ترین نقایص ناشی از این اختلال می باشد. مهارت خواندن و ریاضی سخت ترین مباحث برای این افراد هستند.

1. کودکان با کم شنوایی خفیف تا متوسط بطور معمول بین یک تا 4 کلاس از همسن و سالان خود در مدرسه عقب تر هستند.
2. کودکان با کم شنوایی شدید معمولا کلاس4 به بعد را پاس نمی کنند.گفتار درمانی و کمک های ویژه در مدرسه می توانند به این روند کمک کند.
3. فاصله بین کودکان با نقایص شنیداری و کودکان همسن طبیعی با تربیت شنیداری و گفتار درمانی بموقع و همراهی معلم و خانواده بصورت مداوم می توانند کم و کمتر شود.

• مهارت های اجتماعی: آسیب شنوایی صحبت کردن با دیگران را سخت می کند. این کودکان دوست ندارند با دیگران صحبت کنند یا بازی کنند و از حضور در جمع های اجتماعی امتناع می کنند.

1. احساس تنهایی و دوست نداشته شدن می کنند.
2. در محیط های اجتماعی ناراحت هستند.

آسیب شناس گفتار و زبان با آموزش زبان و صداها به این افراد کمک می کند تا مهارت گفتار و زبان خود را به حداکثر پتانسیلشان برسانند. همچنین با آموزش ها خاص به اطرافیان و نزدیکان این افراد ، موقعیت های ارتباطی را برای این افراد آسان تر کرده و ارتباط را تبدیل به یک فرایند آموزنده و دلخواه می کنند.

کودکان دارای تاخیر زبانی می توانند هم در درک زبان هم در بیان آن(بیان کلمات،استفاده از جملات و طول جمله)دارای اختلال باشند.

پزوهش ها اذعان  داشتند که بعضی از کودکان با تاخیر زبان که در سن 3 تا 5 سالگی از ژست های بیشتری برای برقراری ارتباط استفاده کنندو تاخیر درک زبانشان کم باشد،بدون نیاز به مداخله درمانی به سطح مهارت های زبانی همسالان طبیعی خود می رسند.

کودکان با سابقه تاخیز زبان درکی درمان نشده نسبت به کودکان که فقط تاخیر در بیان زبان را داشتند،در دوران مدرسه ، ریسک بالاتری از ابتلا به اختلالات یادگیری همچون مشکلات در خواندن،نوشتن و هجی کردن را داراهستند.

تاخیر زبان همچین می تواند نشانه ثانویه یک اختلال اولیه همچون اختلال نقص خاص زبانی،اختلالات طیف اوتیسم ،اختلال یادگیری ،اختلال بهره هوشی(IQ) و اختلالات توجه تمرکز باشد.

شیوع

شیوع تاخیر زبان در کودکان 2 تا3 سال بین 13.5% تا 17.5% گزارش شده است که با افزایش سن بیشتر می شود.

• کودکان دارای هردو تاخیر زبان درکی و بیانی نسبت به کودکان با تاخیر زبان بیانی تنها بیشتر است.
• شیوع در پسرها نسبت به دخترها 3 برابر بیشتر است.
• در خانواده هایی که سابقه تاخیر زبانی داشتند شیوع این اختلال 2 برابر می باشد.

علائم و نشانه های تاخیرزبان جیست؟

موارد زیر از علائم تاخیر زبان در کودکان است:

1. کودک تا سن 24 ماهگی 50کلمه بیانی (کلمه ای که هدفمند برای کسی یا چیزی بکار ببرد)نداشته باشد.
2. کودک تا سن 24ماهگی از جملات دوکلمه ای (مامان بیا،سیب بده) استفاده نکند.
3. کودک کلمات اولیه اش را بسیار ساده و با صداهای محدود بیان کند.(اما/به جای/ماشین/آ/به جای،آب،/پو/به جای/توپ/)
4. کودک از ژست های ارتباطی (بای بای کردن،بوس فرستادن)و بازی های نمادین (خاله بازی )استفاده نکند یا استفاده محدود داشته باشد.
5. کودک فقط از جملات کوتاه ا افعال محدود و ساده استفاده کند.
6. کودک کلمات محدود و کمی را درک کند و بفهمد.

حتی نوزادانی که در دوران غان غون(قبل از دوسالگی)تنوع کمتری در صداهای خود داشته باشند.بیشتر مبتلا به مشکلات تولید صداهای گفتاری و پیچیدگی کلمات در آینده می شوند.

ریسک فاکتور های ایجاد تاخیر زبان در کودکان چیست؟

کودکان با ویژگی های زیر در معرض بالاتری از ابتلا به  تاخیر زبان درکی و بیانی هستند:

1. کودکان پسر نسبت به دخترها
2. کودکان با سابقه تاخیر حرکتی(گردن گرفتن، نشستن،چهاردست و پا راه رفتن)
3. کودکان با سابقه تولد نارس و وزن کم دوران زایمان
4. کودکان با سایقه خانوادگی تاخیرزبانی(خانواده یا بستگان دورتر)
5. کودکانی که زیر 1 سالگی در درک و صداسازی (غان و غون)نشانه هایی از اختلالنسبت به همسالان طبیعی خود داشته باشند.
6. کودکانی که در خانواده هایی با سطح سواد پایین و تعاملات محدودتر زندگی می کنند.

اگر کودکتان دارای یک یا چند مورد از ویژگی های بالا بود،برای جلوگیری از مشکلات جدی گفتار و زبان در آینده فرزندتان ، به گفتاردرمانی مراجعه کنید.

گفتار درمان در رابطه با تاخیر زبان چه کارهایی انجام می دهد؟

آسیب شناس گفتار و ربان نقش کلیدی در تشخیص،ارزیابی و درمان کودکان در معرض یا دارای اختلال تاخیر زبانی ایفا می کند. از جمله مهم ترین نقش وی ، آموزش و مشاوره به خانواده جهت برقراری تعامل موثر برای رشد گفتار و زبان فرزندشان است.مواردی همچون بازی های تعاملی،دایره لغات اولیه کودک، نحوه ارتباط کودک در درخواست و نیاز(اشاذه ،جیغ و گریه،صداسازی،استفاده از کلمه)مقوله های درکی متناسب با سن کودک (طبقه بندی ها،کاربرد اشیا،درک افعال ساده و پیچیده)از جمله مواردیست که درمانگر به خانواده آموزش می دهد.

ارزیابی

گفتار درمانگر مواردزیر را بصورت رسمی (با استفاده از تست ها و ابزار)و غیر رسمی (بصورت درکی)ارزیابی می کند.

• شرح حال از وضعیت سلامتی و پزشکی کودک از تولد تا آلان
• وجود سابقه خانوادگی اختالالت گفتار و زبان در خانواده
• وجود عالئم و یا سابقه اختالل بلع و جویدن
• شرح حال از رشد گفتار و زبان کودک (چه زمان اولین کلمه را گفت)
• نحوه برقراری ارتباط در منزل (صداسازی،کلمات،اشاره)
• بازیهایی که کودک انجام میدهد و نحوه انجام آنها (بازیهای نمادین)
• میزان دستور پذیری و درک دستورات و کلمات ساده در کودک
• خزانه واژگان بیانی کودک (چه کلماتی میگوید و تعداد آنها، از چه صداهایی در بیان کلمات استفاده میکند؟کلمات چندهجایی را چگونه بیان میکند؟)
• ترکیب کلمات و ساخت جمال ت دو یا سه کلمهای متناسب سن
• میزان ارتباط کودک با کتاب و داستان خوانی و شعرهای آهنگین

درمان: هدف از درمان در کودکان دارای تاخیر زبانی، تحریک رشد کلی زبان و آموزش استفاده اززبان در بافت ارتباطی مناسب(خانه، حین بازی، حین درخواست نیاز و غیره) میباشد. دو مدل اصلی درمان در این حیطه وجود دارد: درمان غیر مستقیم، درمان مستقیم

1 .درمان غیرمستقیم: یعنی درمانگر روش هایی را به خانواده آموزش دهد تا خانواده بتواند با کودک تعامل زبانی داشته و غیرمستقیم گفتارش را تحریک کند، روش هایی همچون:

• .خانواده به نیاز های ارتباطی کودک پاسخ کالمی بدهد
• الگودهی ارتباط کالمی در بافت ارتباطی مناسب
• الگودهی ارتباط های غیرکالمی به کودک
• تقلید یا بسط دهی حرکات یا کالم کودک
• تقویت نیازهای ارتباطی کودک
• دادن زمان مناسب به کودک برای شروع ارتباط

2 .درمان مستقیم: یعنی در جلسه درمانی، باتوجه به نیاز کودک و نگرانی و شکایت والدین، درمانگر اقدام به درمان مستقیم کودک و آموزش کلمات و استفاده درست از آنها بنم اید و خانواده در جلسه حضور داشته و روش کار درمانگر را برای اجرا در منزل ببینند و یاد بگیرند.

باتوجه به توضیحات گفته شده، تاخیر زبان در کودکان 2 تا 4 ساله یک اختالل شایع بوده و عدم پیگیری و درمان آن می تواند منجر به بروز اختالالت زبان و گفتار در دوران مدرسه کودک شود.پیشنهاد میگردد در صورت وجود هر یک از نشانهها و ریسک فاکتورهای ذکر شده در فرزندتان، برای ارزیابی و پیشگیری مشکالت احتمالی به گفتاردرمانی مراجعه کنید .

تهیه کننده: محمد معز شهرام نیا – کارشناس ارشد آسیب شناسی گفتار و زبان

چرا افراد معمولا عادت به گلو پاک‌کردن (صدا صاف‌کردن) دارند؟

عوامل مختلفی فرد را وادار به پاک‌کردن گلو می‌کند. یکی از متداول‌ترین آنها ترشحات بیش از حد مخاط است. این ترشحات در اثر ریفلاکس معده‌ای-مروی یا همان بازگشت اسید معده (در اصطلاح عامه ترش‌کردن)، ترشحات پشت حلقی و انواع آلرژی ها به‌وجود می‌آیند.

توصیه‌های یک گفتاردرمانگر برای حذف رفتار عادتی گلو پاک‌کردن چیست؟

1. علت پاک‌کردن عادتی گلو را شناسایی کنید و برای رفع آنها تلاش کنید. بدون از بین‌بردن علت اصلی پاک‌کردن عادتی گلو، کنارگذاشتن این رفتار برای شما بسیار مشکل است. بنابراین گام نخست برای حذف آن شناسایی و برطرف‌کردن علت آن است. اگر علت پاک‌کردن گلو برگشت اسید معده و یا آلرژی است باید برای درمان این مشکلات اقدام کنید. تا زمانی‌که این مشکلات وجود دارد شما نمی‌توانید به‌راحتی رفتار پاک‌کردن گلو را کنار بگذارید؛
2. به جای گلو پاک‌کردن از بلعیدن خشک یا همان قورت‌دادن آب دهان استفاده کنید. با انجام این کار چین‌های صوتی به هم نزدیک می‌شوند و باعث حرکت ترشحات مخاطی از روی چین‌های صوتی می‌شود. بنابراین می‌تواند اثری مشابه با گلو پاک‌کردن داشته باشد با این تفاوت که دیگر برای حنجره ضرر ندارد. این عمل به ایجاد آرامش در حنجره هم کمک می‌کند؛
3. به جای گلو پاک‌کردن از نوشیدن یک جرعه آب استفاده کنید. بنابراین لازم است همیشه همراه خود آب داشته باشید؛
4. به جای گلو پاک‌کردن از سرفه‌ی بی‌صدا (یا همان تولید صدای /هه/) استفاده کنید. سرفه‌کردن که معمولا با تولید صدای ناگهانی انجام می‌شود، باعث برخورد شدید چین‌های صوتی و در نتیجه پاک‌کردن ترشحات از روی آنها می‌شود و استفاده عادتی از آن آسیب‌زا است. در حالی‌که اگر سرفه بی‌صدا انجام شود، باز هم به دلیل عبور با فشار هوا از بین چین‌های صوتی، سبب رفع ترشحات مخاطی می‌شود اما برخلاف سرفه صدادار صدمه‌ای به چین‌های صوتی وارد نمی‌شود؛
5. به جای گلو پاک‌کردن از تنفس عمیق و سپس انجام بلع خشک (قورت‌دادن آب دهان) استفاده کنید؛
6. به جای گلو پاک‌کردن از زمزمه‌کردن آرام یا همان تولید آرام و کشیده‌ی صدای /ممممم استفاده کنید؛
7. به جای گلو پاک‌کردن به آرامی بخندید و سپس آب دهان را قورت‌دهید؛
8. به جای گلو پاک‌کردن صحبت‌کنید. در خلال صحبت‌کردن، چین‌های صوتی به لرزش درمی‌آیند. بنابراین پیشنهاد می‌شود هر زمان که نیاز به گلو پاک‌کردن داشتید، بدون توجه به آن به صحبت‌کردن ادامه دهید. لرزش ایجادشده روی چین‌های صوتی در اثر صحبت‌کردن باعث رفع ترشحات مخاطی از روی آنها می‌شود. همچنین می‌توانید بلند صحبت‌کردن را هم امتحان کنید؛
9. اگر کاربران حرفه‌ای صوت یعنی خواننده، مداح، قاری قرآن و … هستید پیشنهاد می‌کنیم به جای گلو پاک‌کردن صدای /آ/ را در پنج نت موسیقیایی به آرامی تولید کنید یا اینکه صدای خود را بلندتر کنید و یک نت بالاتر صدای /آ/ را تولید کنید.

یکی از رفتارهای نادرست صداسازی که موجب آسیب به حنجره می‌شود، صحبت‌کردن با صدای بلند و همچنین فریاد زدن است. بسیاری از بیماران مبتلا به مشکلات صدا به ویژه کودکان، مجری‌ها، خواننده‌ها، هواداران فعالیت‌های ورزشی و آموزگاران عادت دارند با صدای بلند صحبت کنند یا اینکه عادت به فریاد زدن دارند. این رفتار معمولا در افرادی شایع است که شخصیت‌های اجتماعی و برون‌گرایی دارند و عادت دارند برای نشان‌دادن احساسات خود مانند عصبانیت، ناامیدی، خوشحالی و شادی با صدای بلند صحبت کنند یا فریاد بزنند. زمانی که فرد بلند صحبت می‌کند یا فریاد می‌زند، چین‌های صوتی محکم و با شدت با هم برخورد می‌کنند. این اتفاق ضمن ایجاد خستگی زودرس و بیش ازحد در فرد سبب التهاب و یا حتی ایجاد ضایعات مختلف در حنجره و چین های صوتی می‌شود؛ مجموع شرایط فوق احتمال بروز مشکلات صدا را افزایش می‌دهد. با توجه به آسیب‌زا بودن رفتار بلند صحبت‌کردن و فریاد زدن برای حنجره و کیفیت صدا، باید به بیمار آموزش داد تا این رفتارهای عادتی را حذف کند.

توصیه‌های یک گفتاردرمانگر برای حذف رفتار عادتی بلند صحبت‌کردن و فریاد زدن چیست؟

1. گفتاردرمانگر در وهله اول اطلاعات لازم را در مورد اثرات مضر بلند صحبت‌کردن و فریادزدن به فرد، اعضای خانواده، دوستان و اطرافیان وی ارائه می‌دهد؛
2. گفتاردرمانگر باید درمورد محدودیت‌های توانایی صوتی هر فردی به وی آگاهی دهد. هر فردی باید بداند چقدر تحمل صحبت‌کردن با صدای بلند را دارد تا قبل از اینکه دچار خستگی شود، دست از بلند صحبت‌کردن بردارد؛
3. گفتاردرمانگر به فرد توصیه می‌کند تا از کمک اطرافیان برای اطلاع از وضعیت بلندی صدای خود و کنترل آن استفاده کند زیرا برخی از افراد متوجه نمی‌شوند که با صدای بلند صحبت می‌کنند ؛ لازم است اطرافیان به آنها تذکر دهند که با صدای آهسته صحبت‌ کند؛

گفتاردرمانگر به فردی که عادت به فریادزدن دارد، توصیه می‌کند در مواقع لازم به جای فریادزدن از سوت یا زنگ استفاده کند. این روش به‌ویژه برای افرادی که به‌واسطه شرایط شغلی خود مجبورند از صدای بلند یا فریادزدن استفاده کنند، مفید است (مانند معلم، مربی ورزش و …)؛

شاید عجیب به نظر برسدکه حس بویایی می‌­تواند با استفاده از تمرین، بهبود یابد، اما تحقیقاتی که در سال­‌های اخیر انجام شده است، نتایج امیدبخشی به همراه داشته است. همانگونه که انجام تمرینات منظم ورزشی می‌­تواند ماهیچه­‌ها را تقویت نماید، صرف زمان برای بو کردن مواد معطر به صورت منظم می­‌تواند توانایی بویایی افراد را بهبود بخشد.

در سال­‌های اخیر مطالعاتی بر روی بهبود حس بویایی افراد دچار اختلال بویایی به روش تمرین بویایی انجام شده است. مطالعات نشان دادند که یک ناحیه­ از مغز در هر دو  فرآیند تشخیص و تصور کردن یک بوی خاص تحریک می­‌شود. افراد مورد مطالعه شامل دو گروه کارشناسان حرفه‌­ای عطر و دانشجویان بودند. این افراد در دستگاه ام– آر- آی قرار گرفتند و از آنها خواسته شد که بوی موادی که نام آنها در مونیتور روبرویشان ظاهر می­‌شود را تصور کنند. نتایج نشان داد که سطح فعالیت مغز با افزایش تجربه بویایی افراد کاهش می­‌یابد. مغز کارشناسان حرفه ای عطر برای تصور کردن بوها به فعالیت کمتری نیاز دارد.
در این تحقیق، توانایی پرورش یافته­‌ی کارشناسان حرفه‌­ای عطر که سا‌‌‌ل­‌های زیادی را صرف بوکردن و آموزش تعداد بی­شماری از انواع بوها نموده بودند، در تصور بوهای مختلف اثبات شد.

آیا «تمرین بویایی» می­‌تواند افرادی که دچار اختلال حس بویایی (هایپوسمی) یا(آنوسمی) شده­‌اند را درمان نماید؟
اگر «تمرین بویایی» در مورد افرادی که حس بویایی سالمی دارند، عمل می­‌کند؛ آیا می‌­تواند به افراد مبتلا به هایپوسمی یا آنوسمی نیز کمک کند؟ در اینجا به خلاصه­‌ای از تحقیقاتی که در چند سال اخیر بر روی درمان بیماران مبتلا به اختلالات بویایی به روش «تمرین بویایی» انجام شده است، اشاره می‌­شود.
۱- در یک مطالعه پروفسور هامل برای نخستین بار تحقیقی انجام داد که در آن تأثیر قرارگیری مداوم و کوتاه مدت در معرض بوهای خاص در یک دوره زمانی 12 هفته‌­ای بر روی توانایی بویایی بیماران آنوسمیک مورد بررسی قرار گرفت.
این مطالعه بر روی دو دسته از بیماران انجام شد: دسته اول کسانی که در اثر تروما (ضربه به سر) و یا عفونت شدید دستگاه تنفس فوقانی دچار آنوسمی شده بودند و دسته دوم کسانی که حس بویایی خود را به دلایل نانشاخته ( ایدیوپاتیک) از دست داده بودند.
به یک گروه از این بیماران یک برنامه درمانی 12 هفته­‌ای شامل بو کردن ترکیبی از اسانس‌­های خاص دوبار در روز (صبح و عصر) هر کدام به مدت 10 ثانیه داده شد و گروه دیگر تحت هیچ درمانی قرار نگرفتند. هر دو گروه در ابتدا و انتهای تحقیق با استفاده از تست­‌های بویایی مورد بررسی قرار گرفتند.
نتیجه تحقیق پروفسور هامل نشان داد که حس بویایی در 30% از بیمارانی که تحت درمان قرار گرفتند، در مقایسه با گروه دوم بهبود قابل توجهی داشته است. این بهبود در هر دو دسته از بیماران آنوسمیک که به دلایل معلوم (تروما یا عفونت) و یا دلایل نامعلوم (ایدیوپاتیک) حس بویایی خود را از دست داده بودند، مشاهده شد.
۲-در سال 2013 پروفسور هینر، تحقیق دیگری بر روی بیماران مبتلا به پارکینسون انجام داد. تحقیقات قبلی نشان داده بودند که درمان­‌های دارویی تأثیری در بهبود عملکرد بویایی بیماران مبتلا به پارکینسون ندارند. در این تحقیق 70 نفر از بیمارانی که به علت بیماری پارکینسون حس بویایی خود را از دست داده بودند شرکت کردند. 35 نفر از این بیماران تحت درمان به روش «تمرین بویایی» قرار گرفتند و 35 نفر دیگر به عنوان گروه کنترل، تحت هیچ درمانی قرار نگرفتند.
نتایج این تحقیق نشان داد که توانایی بویایی بیماران مبتلا به پارکینسون با انجام «تمرین بویایی» به مدت 12 هفته، صورت معنی داری نسبت به گروه کنترل بهبود یافت.
۳- در سال 2014 تحقیق دیگری توسط پروفسور گیبلر انجام شد. آنها یک گروه از بیمارانی که در کمتر از 24 ماه، حس بویایی خود را در اثر عفونت دستگاه تنفس فوقانی از دست داده بودند، را تحت درمان به روش «تمرین بویایی» قرار دادند. نتایج تست­‌های بویایی نشان داد که امتیاز بویایی 79% از این افراد بعد از 32 هفته درمان، بهبود قابل ملاحظه­‌ای یافته است. سن، جنسیت، مدت و شدت اختلال بویایی تأثیری در بهبود اختلال بویایی این افراد نداشت.
این مطالعه نشان داد که «تمرین بویایی» روش مؤثری در بهبود بیماران آنوسمیک به علت عفونت دستگاه تنفس فوقانی می­‌باشد. به نظر می­‌رسد که تداوم درمان در 32 هفته در مقایسه با 12 هفته تأثیر بیشتری در بهبود عملکرد بویایی افراد دارد.
۴- در سال 2014، پروفسور دام تحقیقی بر روی بیماران مبتلا به اختلالات بویایی در اثر عفونت انجام داد. نتایج نشان داد که بیمارانی که بیش از 12 ماه از شروع اختلال بویایی در آنها نگذشته است، با احتمال بیشتری (63%) بهبود می­‌یابند. آنها نشان دادند که «تمرین بویایی»، یک روش مؤثر و بی­‌خطر برای درمان اختلالات بویایی پس از عفونت­‌های شدید می‌­باشد.
۵- در سال 2015 پروفسور آلتونداگ، تحقیقی را انجام دادند که در آن 85 بیمار از سنین 24 تا 68 سال تحت درمان به روش «تمرین بویایی» قرار گرفتند. نتایج نشانگر آن بود که قدرت تشخیص بوها در بیماران درمان شده به این روش نسبت به گروه کنترل، افزایش قابل ملاحظه­‌ای یافته است.

این موضوع برای کسی که دچار اختلال حس بویایی (هایپوسمی) یا فقدان حس بویایی (آنوسمی) می­‌باشد، به چه معناست؟

اند. در حال حاضر اطلاعات کافی از اینکه چرا روش «تمرین بویایی» در برخی از افراد عمل می­‌کند و در برخی دیگر خیر، وجود ندارد. این موضوع ممکن است به میزان آسیب وارده به عصب یا سلول­‌های گیرنده بویایی مرتبط باشد. با این­‌حال مطالعات نشان می­‌دهند که حس بویایی انسان توانایی ترمیم و بهبود دارد. جالب اینکه، سلول­‌های پیش­‌سازی که در بینی وجود دارند، توانایی بازسازی بسیار بالایی دارند و اغلب در تحقیقات از آنها برای ترمیم آسیب­‌های­ سایر بافت‌­های عصبی بدن استفاده می‌­شود.
به طور کلی روش «تمرین بویایی» نباید به عنوان یک روش جایگزین برای درمان­‌های کلینیکی در نظر گرفته شود، بلکه بیشتر به صورت درمان تکمیلی به همراه برنامه درمانی مورد نظر پزشک، تجویز می‌­گردد. در مورد بیمارانی که هیچ درمانی برای اختلال بویایی آنها وجود ندارد، استفاده از روش «تمرین بویایی» به مدت 12 هفته می‌­تواند تا 30% احتمال بهبودی آنها را به همراه داشته باشد.

من دچار اختلال بویایی شده ام.چگونه می­‌توانم از روش «تمرین بویایی» استفاده نمایم؟
اولفکترین ،یک کیت درمان اختلالات بویایی به روش «تمرین بویایی» است که در آن 4 ماده معطر با ترکیب مشخص وجود دارند. این چهار ماده، سررده­ هرم بویایی و شامل بوهای گلی، میوه‌­ای، ادویه‌­ای و صمغی می‌­باشند. دستورالعمل استفاده از این کیت در داخل بسته­‌بندی آن قرار داده شده است. بیماران دارای آسم یا آلرژی می­‌بایست آن­ را حتماً تحت نظر پزشک استفاده نمایند. توصیه می­‌شود قبل از شروع درمان، حس بویایی بیمار با استفاده از «تست بویایی کامل» مورد ارزیابی قرارگیرد و پس از اتمام دوره درمان (12 هفته)، مجدداً تست بویایی انجام شود تا میزان بهبود بویایی بیمار مشخص شود.

طبق مطالعات انجام شده اثبات شده است که صوت درمانی یا ویس تراپی برای درمان گرفتگی صدا از کودکی تا بزرگسالی می تواند موثر واقع شود.

صوت درمانی اولین قدم برای ضایعات خوش خیم حنجره مانند پولیپ، ندول و کیست می باشد.

این ضایعات اغلب در افراد با شغل های پرکار صوتی مانند معلمان، صداپیشگان، وکلا، روحانیون و سخنرانان دیده می شود. یک علت دیگر فشار یا استفاده ی بیش از حد از تارصوتی است که در تماشاگران ورزشگاه یا افراد پر هیجان و عصبانی و یا کودکان پر سر وصدا و افرادی که بلند از صدای خود استفاده می کنند، دیده می شود.

همچنین موثر ترین متود برای سالخوردگانی است که با بلندی کم صحت می کنند و یا دچار بیماری های پیشرونده ای همچون پارکینسون هستند و برای کاهش دادن سرعت الای گفتار آن ها می تواند موثر واقع شود.

ویس تراپی همچنین در درمان افراد مبتلا به اسپاسمودیک دیسفونیا ، درترکیب با درمان های پزشکی دیگر، مثل تذریق بوتاکس می تواند موثر واقع شود و یا به تنهایی در درمان فلجی یک طرفه چین صوتی کاربرد دارد.

همچنین می تواند نتایج جراحی های انجام شده بر روی حنجره همچون تیروپلاستی را بهبود بخشد و به عنوان یک جزئ مهم و جدانشدنی از هر عمل جراحی ای که برای رفع گرفتگی صدا به کار می رود، کاربرد دارد.